باد نوروز وزیده است به كوه و صحرا

جامه عید بپوشند، چه شاه و چه گدا

بلبل باغ جنان را نبود راه به دوست

نازم آن مطرب مجلس كه بود قبله نما

صوفى و عارف از این بادیه دور افتادند

جام مى گیر ز مطرب، كه روى سوى صفا

همه در عید به صحرا و گلستان بروند

من سرمست زمیخانه كنم رو به خدا

عید نوروز مبارك به غنى و درویش

یار دلدار! زبتخانه درى رابگشا

گرمرا ره به در پیر خرابات دهى

به سروجان به سویش راه نوردم نه به پا

سالها در صف ارباب عمائم بودم

تا به دلدار رسیدم، نكنم باز خطا [1]

حضرت امام(ره) ضمن مبارك شمردن عید نوروز بر فقیر و غنى و پوشیدن جامه نو در این ایام، و رفتن به كوه وصحرا و باغ و بستان را ستوده و در وصف بهار قصیده ذیل را سروده است:

بهار شد در میخانه باز باید كرد

به سوى قبله عاشق نماز باید كرد

نسیم قدس به عشاق باغ مژده دهد

ه دل ز هردو جهان بى نیاز باید كرد

كنون كه دست به دامان سرو مى نرسد

به بید عاشق مجنون، نیاز باید كرد

غمى كه در دلم از عشق گلعذاران است

دوا به جام مى چاره ساز باید كرد

كنون كه دست به دامان بوستان نرسد

نظر به سرو قدى سرفراز باید كرد [2]

باز حضرت امام(ره) درباره این عید سعید گفته است:

این عید سعید عید حزب الله است

دشمن زشكست خویشتن آگاه است

چون پرچم جمهورى اسلامى ما

جاوید به اسم اعظم الله است. [3]

و در رباعى ذیل «عید» را چنین توصیف كرده است:

این عید سعید عید اسعد باشد

ملت به پناه لطف احمد باشد

برپرچم جمهورى اسلامى ما

تمثال مبارك محمد(ص) باشد. [4]

و در قصیده طولانى «بهاریه» كه چند بیت آن آورده مى شود سروده است:

آمد بهار و بوستان شد اشك فردوس برین

گلها شكفته در چمن، چون روى یار نازنین

گسترده بادجان فزا، فرش زمرد بى شمر

افشانده ابرپرعطا بیرون حد، در ثمین

از ارغوان و یاسمن طرف چمن شد پرنیان

وز اقحوان و نسترن سطح دمن دیباى چین

از لادن و میمون رسد، هر لحظه بوى جان فزا

وز سورى و نعمان وزد، هردم شمیم عنبرین

از سنبل ونرگس جهان، باشد به مانند جنان

وز سوسن ونسرین زمین،چون روضه خلدبرین

از فر لاله بوستان گشته به ازباغ ارم

وز فیض ژاله گلستان، رشك نگارستان چین

از قمرى و كبك و هزار آید نواى ارغنون

و ز سیره و كوكو وسار، آواز چنگ راستین

تا باد نوروزى وزد، هرساله اندر بوستان

تا ز ابر آذارى دمد ریحان و گل اندر زمین

بر دشمنان دولتت هر فصل باشد چون خزان

بر دوستانت هر مهى بادا چو ماه فرودین. [5]

پى نوشتها:

[*]. ماهنامه فرهنگ كوثر.

[1]. دیوان شعر امام خمینى(ره)، ص 39، چاپ ششم، دفتر نشر آثار حضرت امام(ره)، سال 1374 شمسى.

[2]. همان، ص 80.

[3]. همان، ص 196.

[4]. همان، ص 206.

[5]. همان، ص 261 و 262.

 سایت بلاغ

مرز در عقل و جنون باریك است
كفر و ایمان چه به هم نزدیك است
عشق هم در دل ما، سردرگم
مثل ویرانی و بهت مردم
گیسویت تعزیتی از رویا
شب طولانی خون تا فردا
خون چرا در رگ من زنجیر است
زخم من تشنه‌تر از شمشیر است
مستم ازجام تهی حیرانی
باده نوشیده شده پنهانی
عشق تو پشت جنون محو شده
هوشیاری است، مگو سهو شده
من و رسوایی و این بار گناه
تو و تنهایی و چشم سیاه
از من تازه مسلمان بگذر
بگذر از سر پیمان، بگذر
دِین دیوانه به دین، عشق تو شد
جاده‌ی شك به یقین عشق تو شد
مستم ازجام تهی حیرانی
باده نوشیده شده پنهانی...

مرز در عقل و جنون باریك است
كفر و ایمان چه به هم نزدیك است

http://pasonfarda.mihanblog.com/post/1205

ای عاشقان ای عاشقان هنگام كوچ است از جهان
درگوش جانم می رسد طبل رحیل از آسمان
این بانگها از پیش و پس بانگ رحیل است و جرس
هر لحظه ای نفس و نفس سر می كشد درلا مكان

زین شمع های سرنگون زین پرده های نیلگون
خلقی عجب آید برون تا غیبها گردد عیان
این چرخ دولابی ترا آمدگران خوابی ترا
فریاد از این عمر سبك زنهار از این خواب گران
ای دل سوی دلدار شو ای یار سوی یار شو
ای پاسبان بیدار شو خفته نشاید پاسبان
هرسوی شمع و مشعله هرسوی بانگ و مشغله
كامشب جهان حامله زاید جهان جاودان
تو گل بدی و دل شدی ،جاهل بدی عاقل شدی
آن كو كشیدت اینچنین آنسو كشاند كهكشان
دركف ندارم سنگ من با كس ندارم جنگ من
با كس نگیرم تنگ من زیرا خوشم چون گلستان
از خشم من زان سربود وز عالم دیگر بود
این سوجهان آن سو جهان بنشسته من بر آستان

من ساده بودم

من همه چیزو باور می كردم

من طاقت آوردم در حد توانم

اما من توانم كم بود

من خواستم بگم

اما نذاشت

من خواستم

اما نشد

تقصیر من بود

اما تقصیر دیگران هم بود

من اشتباهی بودم

من از اول هم اشتباهی بودم

من شریف بودم

من شریف بزرگ شدم

نه كسی منو میشناخت و نه هیچ چیزه دیگه ای

من به همه احترام می گذاشتم. اما گاهی یادم می رفت چه کسی هستم. و من شروع کردم به بازی کردن

 و خدایا تو شاهدی كه من هیچ چیز رو برای خودم بر نداشتم

چه دفاعی می تونم از خودم بكنم

من از هیچ كس توقعی ندارم

خدایا فقط تو من ببخش

مرده بودم

مرده بودم

كه رسید عشق و مرا ناجی شد

رشته ی عمر مرا مهر تو حلاجی كرد

من فقیرم

من فقیرم

به ره كعبه نرفتم

اما....

حجر الاسود خال تو مرا حاجی كرد

عشق فرمود كه

چشم از هوس و كام ببند

عشق فرمود كه

چشم از هوس و كام ببند

عهد با كعبه رخسار دلارام ببند

حاجیان موی سر خویش تراشند

ولی تو سر سودا زده را داده و احرام كن

مهمان پر

مهمان پر ، در ِ آن كعبه كه با زر بزنند

كعبه كو تا كه بیاید به درم در بزند*1

می شناسم

به خدا می شناسم كعبه حسنی

كه بیاید به فقیران زمین سر بزند

1-سینه زدن

عشق در دریا غرق شدن است و دوست داشتن

در دریا شنا کردن

دکتر شریعتی